Voorbijvliegende bananen en rollende journalisten: welkom op EARTH

Na drie dagen als losgeslagen duiven vertoefd te hebben op de - nog steeds - eindeloos lijkende campus van EARTH Universidad - Escuela de Agricultura de la Región Tropical -, kunnen we één ding met zekerheid zeggen: hier wordt er gewerkt aan een groenere wereld, in al zijn vormen en modellen. En laat dat net zijn waar wij ook ons steentje aan willen bijdragen. Toeval?

Is it obvious that we would like to study here? 

Bijna dertig nationaliteiten worden hier zomaar eventjes in de roerpan gelegd: de mengeling van al deze kleuren vormt een palet aan ervaringen en visies. Met die diversiteit proberen ze binnen de universiteit aan de slag te gaan. Elke student behoudt zijn eigenheid, maar tegelijkertijd gaan ze op in een universeel thema: duurzaamheid van onze aarde. Hoe kan er in Ecuador, Haïti, Kenia of zelfs Frankrijk gewerkt worden aan een biodynamische landbouwvorm, waarbij geluisterd wordt naar de natuur zelve? Per klimaat wordt gezocht naar de juiste oplossing. Het creëren van 'groene landbouwleiders' neemt vier jaar in beslag, hoewel het uiteraard een levenslang leerproces is.

Wij, als twee Belgische journalisten, rolden van de ene prof naar de andere expert en tussendoor klampten we studenten aan. En dat rollen kan je letterlijk nemen. Met een elektrisch (golf)karretje bracht Seth, onze tweedaagse begeleider, ons in een slakkentempo - symbolisch - naar enkele plaatsen op de campus. Op een bepaald moment werd onze weg echter versperd door voorbijzwevende bananen - say what? Echt waar. Een kabelbaan zorgt ervoor dat de bananen hun weg vinden van de plantage tot de sorteer-was-etiketteer-fabriek. Je ziet niet elke dag vliegende bananen! Dus we genoten dubbel en dik van het geïmproviseerde rode licht.

Floating bananas

Hoe we juist op de universiteit terechtgekomen zijn? Grappig verhaal eigenlijk. Na het eten van een EARTH-banaan op de eerste jetlagdag van onze Costa Rica-trip, en na een enthousiast Hollands meisje tegen te komen op diezelfde dag die ons vertelde over haar werk op de universiteit, besloten we daarover meer te weten te komen. Na een beetje om-en-weer gemail, is het ons uiteindelijk gelukt om een tweedaags tot in de puntjes geregeld verblijf vast te krijgen, dat onverwacht nog een dagje uitgelopen is. En met de informatie die we op dit moment in onze schriftjes - de balpennen hebben hier al zwaar afgezien, getuige Eveliens hoopje lege, kapotte of verloren exemplaren -, op de camera en in onze hoofden hebben vastgelegd, kunnen we spreken van een daverend succes.

Our inspiration source ...

De levendigheid van de studenten, professoren en andere bewoners op de campus vormt een mooi contrast met de rust die de natuur uitstraalt. We meenden in de verte zelfs brulapen te horen. Heerlijke nostalgie. Het lijkt wel alsof er een boom groeit in elk klaslokaal. Een boom waar elke student zijn of haar takje aan bijdraagt. En die takjes groeien op vier jaar tijd uit tot bloeiende bloemen die hun stukje van de wereld een beetje groener maken.

The green campus

We vlogen van de stedelijke landbouw naar de biodigestoren. Van de dierenboerderij tot de klimaatneutrale afdeling van de school. Je kan het zo groen niet bedenken of deze wereldstudenten krijgen er een lesje over. Wij probeerden zowat het beste mee te pakken van alle werelden waarin we terechtkwamen op onze campustocht.

Vertical gardening

Peri urban experiment

Na verschillende interviews, interessante gesprekken en geconcentreerde blikken vonden we het telkens heerlijk om ons in de cafetaria tussen de kleurrijke studentenbende neer te ploffen. Zo konden we alles even laten bezinken met een groot bord gallo pinto, een vegetarische verrassing en verschillende - campusverse - groentjes en fruitjes. Seth was al even - zo mogelijk nog meer - enthousiast dan ons over heel het campusleven.

En het beste moest nog komen: de bananenplantages van EARTH. Na het zien van de voorbijvliegende bananen verpakt in blauwe plastic, werd het wel eens tijd om de plaats van herkomst te ontdekken. De bananenplanten stonden te glinsteren, bedekt onder een laagje regendruppels die ze - en wij ook - de voorbije dagen over zich heen kregen. De deskundige uitleg over het bijna volledig organische proces van de bananenteelt werd ons gegeven door een EARTH-studente, bijgestaan door de bananenplantagemanager, Julio. 

Onverwacht, maar met onze vier handen enthousiast vastgegrepen, kregen we er nog een derde dag bovenop. Deze keer niet om op de campus te blijven, wel om studenten bezig te zien op hun wekelijkse woensdaguitstap richting een van de omliggende finca's waar zij letterlijk hun handen mogen vuilmaken. Omdat EARTH ook in Costa Rica zelf hun ecologische invloed willen uitstralen, sturen ze dus hun beste 'promotiemateriaal' op pad, namelijk hun studenten. Samenwerkend met de gemeenschap waarin ze terechtkomen proberen ze de landbouw een duwtje te geven richting een meer organisch proces. Dat gebeurt uiteraard met vallen en opstaan. Soms blijkt het moeilijk om mensen te overtuigen dat het helemaal niet zo een drastische verandering is, maar dat ze enkel met kleine voorbeelden een stap in de groene richting willen zetten.

Toevallig was er op deze woensdag ook een bijeenkomst gepland van de studenten en de gemeenschapsmensen bij wie ze terecht kunnen. In een geïmproviseerd lokaaltje, buiten, met de regen neerpletsend op het afdak, werd op een speelse manier lesgegeven op basis van simulatieoefeningen. De bonte mengeling van studenten, landbouwers en hun gezinnen bracht een heuse lach - en gezelligheidssalvo met zich mee. En tegelijkertijd werd er naar bruikbare oplossingen gezocht om bepaalde landbouwproblemen een natuurlijke oplossing te geven. Afgesloten werd er - of wat dacht je - met een wederzijdse eetbare bedanking. 

Dat we nog niet zoveel prijsgeven over  het hele leerproces en over alle individuele gesprekken die we gevoerd hebben, ligt vooral aan het feit dat we aan het broeden zijn op een artikel over deze inspirerende plaats. Wees gerust, begrippen als 'biodigestor', stedelijke landbouw, klimaatneutraal, enz. gaan hier nog passeren op onze blog, begeleid met onze 'deskundige' uitleg. Of hoe een leek na zes maanden ecotripping toch al een klein beetje meer deskundig wordt. Al blijft het wel telkens op onze typische, speelse en kleurrijke manier.

Flying bananas and rolling journalists: welcome to EARTH

After three days of discovering the - still - endless campus of EARTH - Escuela de Agricultura de la Región Tropical -, we're sure about one thing: here they work on a greener world, in all its shapes and models. And that's exactly what we want to do.

Almost thirty nationalities are put together here: a mixture of all these colours form a palette of experiences and visions. Every student keeps his identity, at the same time, grows up with a universal theme: sustainability of our earth. How can they work in Ecuador, Haïti, Kenia or even France on a biodynamic way of agriculture, where they listen to the nature itself? They are trying to find solutions for each climate. The creation of 'green leaders in agriculture' takes four years, although it is obviously a lifelong learning process.

We, as two Belgian journalists, were rolling from the one professor to the other expert and in between we talked to some students. And that rolling thing you may take literaly. With an electric (golf)cart Seth, our guide for two days, took us in snails tempo - symbolic - to some places on the campus. At one point a bunch of floating bananas blocked the road - say what? A kind of cableway makes sure the bananas find their way from the plantation to the sorting-washing-labeling factory. It's not something you see every day, those floating bananas! So we enjoyed the improvised red light.

How did we find the university? Funny story. After eating an EARTH banana on our first jetlag day here in Costa Rica and after meeting an enthousiastic Dutch girl who told us that same day about her work on this nature friendly university, we wanted to know more. After a bit of research and mailing, we eventually succeeded in getting a fully arranged two day stay on EARTH, which unexpectedly got extended for one day. And with all the information we wrote down in our notebooks - our pens have had a hard time here, witness, Evelien's pile of empty, broken or lost examples-, we captured on camera and in our heads, we can say it was a real success.

The vividness of the students, professors and other inhabitants of the campus form a nice contrast with the peace of the natural environment. We even heard howler monkeys in the distance. Nostalgia. It seems as if a tree grows in every class room. A tree to which every student contributes his or her branch. And on all of these branches grow in four years time flowers that make their world a little greener.

From the peri urban agriculture we went to the biodigestors. From the animal farm to the carbon neutral department of the school. You can't think about anything green these students don't get lessons about. We tried to pick up the best of all the different areas we saw during our campus trip.

After several interviews and interesting conversations, we found it delightful to eat between the colourful bunch of students in the cafeteria. That was our moment to let settle everything we had seen and heard with a big plate of gallo pinto, a vegetarian surprise and different - campus fresh - vegetables and fruits. Seth was just as - or maybe even a little bit more - enthusiastic about the campus life than we were.

And the best was yet to come: the banana plantations of EARTH. After seeing the flying bananas, wrapped in blue plastic, it was time for us to discover their origin. The banana plants were sparkling because of a layer of raindrops which had covered them - and ourselves - during the last few days. The professional explanation about the plantation was given to us by an EARTH student, assisted by the plantation manager Julio.

Unexpected, but with our four hands enthusiastically accepted: an offer to stay at EARTH for a third day. We got the chance to accompany the students on their weekly working day on a finca in one of the communities surrounding the university. Because EARTH wants to mean something for Costa Rica, they send out their students to a nearby community where they work with the people. In that way

they learn about real agricultural problems that farmers have to deal with everyday and they can apply the things they learned in real life. Together with these people, they try to find solutions, and be more sustainable; it truly is an organic way of farming.

We were lucky because the day we followed the students, there was a meeting of students and the people of the community. In an improvised class room, outside, with rain pooring on the roof, we took part in a course based on simulation exercises. The colourful mixture of students, farmers and families made this whole scene cosy and full of laughter. At the same time everybody was looking for usefull solutions to solve certain agricultural problems in a natural way. At the end of the afternoon, they ate and drank something together and then they all went their own way, just like ourselves.


That we haven't given you more specific information about the things we learned on EARTH is due to the fact that we're making an article about this interesting place. But don't worry, we will be writing on our blog about terms as 'biodigestor', 'peri urban agriculture', 'carbon neutrality' etc. in our own typical, playfull but still a little professional way.

In de wolken, in De wolken

Na acht weken gallo pinto, Spaans-Engelse tongen, dunne matrassen en luchtig stokbrood, voelden we ons eventjes in de wolken toen we vrijdag bij een rasechte Belg in 'Las Nubes' mochten vertoeven - met onze ongewassen, slordige kopjes bereikten we na een wild jeepritje zijn paradijsje.

Guacamole!

Vooral ons ontbijt met versgebakken brood en een vleugje - ok, een vleug - Nutella deden ons even nostalgisch worden. Maar de verse fruitla van ananas, papaya en watermeloen smolten nog altijd op onze tongen. Het luxueuze hemelbed - een mooi gedrapeerd muskietennet dus - was heel aanlokkelijk. Zalig om die 'kleine' dingen opnieuw meer te appreciëren. 

View from our bedroom

De ecolodge van Filip ligt hoog in de bergen. Aan de ene kant zicht op zee - de Pacifische golfslagen klonken als muziek onze oren - , aan de andere kant de hoogste berg van Costa Rica, Cerro Chirripó en rondom rond, jungle. Op de plaats waar zijn hoofdgebouw staat met natuurlijke ronde vormen die meegaan in de omgeving en waar hij zijn vier cabina's voor de gasten heeft opgetrokken, waren vroeger weilanden. Ondertussen heeft Filip met behulp van studenten van Universidad EARTH - waarover binnenkort meer - en zijn Costa Ricaanse werkmannen een grote diversiteit aan bomen en struiken geplant die stilaan hun takken uitslaan richting de jungle. Zo zagen we de katoenplant - Filip ziet zelfs mogelijkheden om hier ooit zijn eigen kledinglijn te beginnen ... of was dat eerder een vorm van wishful thinking - , een apennootplant en een kaneelboom waarvan de afgeschraapte schors ons van het kruid voorziet. Met al deze lekkernijen legt hij zjin gasten culinair in de watten. 

Cotton plant

Cotton

Filips huis is volledig off grid - moet ook wel als je op zeven kilometer van het dichtsbijzijnde dorpje, hoog in de bergen woont. Zonnepanelen zorgen voor elektriciteit, een soort rietbedsysteem met vulkanisch gesteente dat uitmondt in een vijver met eetbare vissen, zuivert het water. Filips paard houdt het gras kort en de kippen voorzien Las Nubes dan weer van vlees en eieren. Ook een stukje konijn wordt hier af en toe gesmaakt. Water komt rechtstreeks uit de bron die ook op het terrein ligt en wordt via een Breurram pomp - een hydraulische pomp die zelf werkt op waterkracht- tot op onze huid gebracht. 

reedbed with vulcanic rocks

 













Filip gelooft - net als onszelf - sterk in micro-economie wat simpelweg wil zeggen dat je zoveel mogelijk lokaal doet. Lokaal aankopen doen, mensen uit de omgeving tewerkstellen, plaatselijke handeltjes steunen. Zo helpt onze gastheer bijvoorbeeld een man met een kleinschalig kanobedrijfje in het dorp regelmatig aan klanten - zonder commissie te vragen, in tegenstelling tot veel grote hotels - en kwam de kaas op ons ontbijtbord vers van bij de buren. 

Filip in his kitchen

Las Nubes moet een kleinschalig project blijven en dat zint ons wel. Zolang niet te veel toeristen de berg oprijden, blijft de impact van de mens op de natuur beperkt. En wat een natuur - een van de werkmannen zag enkele weken geleden een zeldzame puma. Wij mochten alweer toekans, roofvogels en andere kleurrijke gevleugelden aanschouwen, maar ook kikkers en andere diertjes en ongedierte.

Goed is ook dat er terug bomen en struiken staan op plaatsen waar vroeger weilanden waren. Op veel plaatsen in Costa Rica zie je door erosie aangetaste berglandschappen veroorzaakt door bomenkap voor veeteelt. Het terug aanplanten van bomen is belangrijk en wordt door de overheid op sommige plaatsen gestimuleerd. Zo kreeg onze host in Villas Mastatal geld om bomen aan te planten. Een hoopvolle actie. Misschien iets om na te volgen bij ons, want 'Een boom dat is een prachtig ding '(Hans Andreus)'. Dat merken we hier telkens weer als we de machtige groene schepsels van de natuur zien,in de ons omringende jungle. Overheersend, reusachtig en broodnodig om onze lucht te zuiveren. Respect, dat voelen we elke keer opnieuw. 

En als we dan toch bomen aanplanten...waarom dan niet meteen een eetbaar exemplaar. Het is maar een idee... 

In The Clouds in the clouds

After eight weeks of gallo pinto, Spanish-English tongues, thin matresses and light baguettes, we felt "in the clouds" for a while when we stayed with a purebred Belgian in Las Nubes - unwashed and messy, we reached his small paradise after a wild jeep ride. 

Our breakfast which consisted of fresh-baked bread and a whiff of Nutella made us especially nostalgic. And the fresh fruit salad with pineapple, papaya and watermelon melted on our tongues. The luxurious canopy bed - with decorative mosquito curtain - was really tempting. It was lovely to appreciate the 'small' things again.

Filip's ecolodge is located high in the mountains. On one side you have a view of the sea - the Pacific waves were music to the ears.  On the other side, you can see the highest mountain of Costa Rica, Cerro Chirripo. And all around, jungle. The main building, which stands with natural round forms that flow with the surrounding environment, and his four cabinas, are constructed a midst the pastured land. In the meantime Filip planted a huge array of trees and bushes together with the help of some students of EARTH university - to be continued - and his Costa Rican workmen. We saw, among others, a cotton plant, a plant with monkey nuts and a cinnamon tree. Filip pampers his guests with all those delicacies.

Our host's house is totally off grid - almost no other choice when you are living high in the mountains, seven kilometers from the nearest village. Solar panels provide electricity, and a reed bed with volcanic rocks purifies the water which then flows into a pond with edible fish. Filip's horse keeps the grass short and the chickens provide Las Nubes with eggs and meat. Rabbit is also occasionally on the menu. Water comes immediately from the source, which can also be found on his land, and comes to us trough a Breurram pump - a kind of hydraulic ram or pump that uses waterpower to pump water.

Filip, like us, believes strongly in a mico economy, which means trying to do everything as locally as possible. He buys from the shops in his neighborhood, employs people from nearby, and supports local businesses. For example, he brings his guests to a man with a small canoe company in the village - without asking commission, unlike a lot of big hotels - and the cheese from our breakfast came fresh from the neighbors.

Las Nubes must remain a small scale project and that's what we like. As long as not too many tourists drive on the mountain, human impact on the nature will be limited. And this nature is worth preserving - one of the workmen saw a rare puma a couple of weeks ago. We again enjoyed the toucans, hunting birds and other colorful beauties, but also frogs and other animals crossed our eyes. 

Another good thing is that there are trees and bushes in places where there was pasture before. In many places in Costa Rica, the cutting down of trees for cattle breeding has caused erosion that adversely affects the mountain landscapes. The reforestation is important and the government supports it in some places. Our host in Villas Mastatal, for example,  got money to plant some trees - promising action. Maybe we should follow their example because after all, ” A tree is a beautiful thing” (Hans Andreus). It’s impossible to ignore these mighty green creatures of nature in the jungle - predominant, giant, and functional in the purification of our air. Respect is the word. 

And if we plant a tree, why not an edible one?  Just a thought …

 

Eco community in de bergen

Woensdag verlieten we onze rustige thuishaven in Rio Claro om hogergelegen oorden te verkennen. Met de lokale bus baanden we ons alweer een hobbelige weg naar Osa Mountain Village, een ecoresort/community in de bergen van het schiereiland Osa.

Na enige troubles- halte ergens tussen km 196 en km 197 bleek toch niet zo duidelijk voor de buschauffeur- en veel geklets en getelefoneer - goed voor ons Spaans - vonden we Moises en zijn jeep die ons de berg opreed. We zijn niet te vinden voor zware auto's met een groot verbruik, maar hier in Costa Rica is het soms geoorloofd. We dachten dat we op de bus onze portie 'dooreengeschud' al gehad hadden. Niets bleek minder waar.

The animal rescue center

We passeerden het animal rescue center en de vlindertuin en reden verder naar ons kampeerplekje voor twee nachten. We voelden ons weer eens twee gelukzakken toen we het adembenemende zicht op bergen, jungle, zee en de grootste rivier van Costa Rica mochten aanschouwen.

Osa Mountain village dus. Moeilijk om samen te vatten. Een gigantisch project op poten gezet door ene Jim Gale, een Amerikaan met ondernemingszin, getrouwd met een Costa Ricaanse, die een stuk grond van - God vraag ons niet hoeveel - hectare heeft gekocht om er een eco community te stichten. De inkomsten voor de gemeenschap worden voor een groot deel uit toerisme gehaald wat soms in contrast lijkt met de duurzame bedoelingen. Laat ons, ons zoals altijd focussen op de goede aspecten van het project.

Na ons ontbijtje - bestaande uit ananas en crackers- lieten we onze tent voor wat het was en gingen we naar de gemeenschapsruimte/restaurant naast het zwembad - op natuurlijke wijze gezuiverd - waar we Lou Anne ontmoetten. Zij is één van de residenten van Osa die samen met haar man een villa huurt in afwachting van de bouw van haar eigen - wel ecovriendelijk gebouwde huis. De villa's zijn meer bedoeld voor de bezoekers van het terrein die nu en in de toekomst voor inkomsten moeten zorgen om andere ecologische dromen waar te maken. 

villa's in Osa Mountain Village

Samen met haar man kwam Lou Anne twee jaar geleden in Osa wonen. Daarvoor had het koppel een bioshelter in Alaska waar ze in hun eigen voedsel voorzagen. Als ze daar in drie maanden tijd voedsel kunnen kweken voor de rest van het jaar, kunnen wij dat ook - dat even terzijde.

Lou Anne and the hydroponic system

Lou Anne heeft in Osa Mountain Village de leiding over de 'tuin' gekregen. Alhoewel het niet echt een tuin is, want overal op het terrein zijn eetbare bomen, planten en struiken aangeplant. Met liefde voor haar werk, toonde ze ons de kruidentuin vlak naast de keuken. Eén van de principes van permacultuur is om zaken die je veel nodig hebt tijdens het koken, dicht bij je keuken te planten. Permacultuur lijkt iets bijzonders maar eigenlijk is het de logica zelve. Het is kijken naar de natuur, wat we in de loop der jaren verleerd zijn.

Mango tree

Wat een plezier was het om rond te lopen en overal voedsel te vinden; bananen, ananassen, papaya's, watermeloenen, maïs, bonen,... Suiker maken ze van suikerriet. We mochten eventjes het sap uit de stengels persen en het zoete spul aan onze lippen zetten. De vaste overblijfselen geven ze aan de geiten die op hun beurt zorgen voor verse melk. Op die manier is de cirkel alweer rond. 

squeezing the sugar cane

The goats

Ze zijn bij Osa goed op weg naar een zelfvoorzienende gemeenschap. Uiteraard worden bepaalde dingen nog aangekocht, maar ze slagen er al goed in om de 50 mensen die er wonen te voeden. Lou Anne heeft samen met de werkmannen bergen werk verzet. De rode aarde hier is niet de meest vruchtbare. 'Mulching' is het codewoord. En dat hebben we zowel hier als in Europa gehoord. Je moet de grond voeden. Compost maken is een kunst. Daarnaast is het belangrijk om de verschillende fruit-en groentesoorten op diverse plaatsen te planten om te zien waar de plant het beste gedijt. Zo voorkom je dat bepaalde ziektes die een plant kunnen treffen, overslaan op hun soortgenoten. Bananen groeien hier als kool. Er zijn geen problemen als ze verspreid in de tuin staan, maar ze kunnen niet zonder pesticiden als ze in een monocultuur gekweekt worden omdat ze overgevoelig zijn voor ziektes.

the harvest

Tot zover de les permacultuur voor vandaag. In Osa voorzien ze ook in eigen vlees en vis. Ze hebben vijvers waar ze regelmatig viswedstrijdjes houden om daarna de buit op de bbq te prepareren. Elke maandag en donderdag is het oogstdag. Dan mag elke familie een mand in de gemeenschapsruimte zetten die gevuld wordt met de voedingsmiddelen van het domein. Drie maal per week is er een gemeenschappelijke maaltijd voor diegene die willen en daarnaast worden er af en toe vrijblijvende activiteiten georganiseerd zoals vb. kooklessen met de plaatselijke producten.

The baskets

Lou Anne and one of the chickens laying an egg

Ze hebben een gemeenschappelijke wasruimte. Een communicatiesysteem via het internet zorgt er voor dat mensen met elkaar in verbinding staan en bepaalde dingen kunnen regelen, zoals gemeenschappelijk vervoer bijvoorbeeld. Ook goed is hun idee dat ze zich niet buiten de maatschappij willen stellen. Ze doen aan ruilhandel met de Costa Ricanen in het dorp aan de voet van de berg - een ananas voor een avocado alstublieft. en ze werken zoveel mogelijk met lokale mensen samen.

We gaan eerlijk zijn. We kijken altijd een beetje met argusogen naar deze megalomane projecten. Het feit dat iemand zomaar een groot stuk ongerepte jungle kan kopen, een habitat voor heel wat wilde dieren, baart ons zorgen. Maar Jim vertelde ons dat het hem een anderhalf jaar gekost heeft om alle toelatingen te krijgen van de overheid en dat hij minder dan 10 procent van zijn land gebruikt. Waar gebouwd is, waren vroeger weilanden, geen ongerepte jungle dus...

Osa Mountain Village, een mooie plek, waar zeker nog vanalles te gebeuren staat. We nemen de goede ideeën mee en laten onze bedenkingen even bezinken...

Eco community in the mountains

On Wednesday we left our quiet haven in Rio Claro to explore higher places. We took the local bus along the way on the bumpy road to go to Osa Mountain Village, an ecoresort/community in the mountains of the Osa peninsula.

After a couple of problems - a bus stop between 196kms and 197kms didn´t seem to be clear to the bus driver - and after a lot of calling and chatting - a good way to improve our Spanish - we met Moises and his jeep who drove us up to the mountain. We are not big fans of big cars with a heavy fuel consumption, but here in Costa Rica it is sometimes acceptable. We thought that our bodies already shook enough, but nothing was further from the truth.

We passed the animal rescue center and the butterfly garden and drove up to our camping site for two nights. We felt like two lucky girls when we saw the stunning view on the mountains, the jungle rain forest and the biggest river of Costa Rica.

Osa Mountain Village. Difficult to summarise. A giant project created by Jim Gale, an entrepreneurial American married to a Costa Rican woman, who bought a huge piece of land to start an ecocommunity. The revenue of the community is largely derived from tourism, what sometimes seems to be in contrast with their sustainable intentions. But we will focus, as always, on the good aspects of the project.

After breakfast - of pineapple and crackers - we left our tent and went to the community space/restaurant next to the swimming pool - ecofriendly purified - where we met Lou Anne. She is one of the residents of Osa who is renting a villa, pending the construction of her own ecofriendly house. The villas our actually intended for the visitors of Osa Mountain Village and in the future they will provide income to help fulfil other ecological dreams.

Lou Anne came with her partner to live in Osa two years ago. Before, the couple had a bioshelter in Alaska where they lived self sufficiently. If they can grow their own food in only three months for the rest of the year, than we are also able to do that.

Lou Anne is leading the ´garden´of Osa Mountain Village. Although it´s not really a garden, because everywhere on the terrain they have planted edible trees, plants and bushes. With love for her work, she showed us the herb garden next to the kitchen. One of the principles of permaculture is to plant the plants which you use a lot during cooking, close to the kitchen. Permaculture seems to be something special, but it goes without saying. You have to look to the nature, and that´s something we forgot to do these days.

It was a pleasure to walk around and find food everywhere. Bananas, pineapples, papayas, watermelons, corn, beans, ... Sugar is made from the sugarcane. We could try to squeeze the juice out of the stems and taste the pure sweetness of sugar. The leftovers were fed to the goats. They produce the milk. And there the circle is round.

sugar cane juice

They are on their way to becoming a self sufficient community. They still need to purchase some things, but they are able to feed the 50 people who live there. Lou Anne and the workmen already did an amazing job. The red soil here is not really the most fertile. ´Mulching´is the key. And that is something we also heard in Europe. You have to feed the ground. Making compost is an art form. It´s also important to plant different fruit and vegetables types in different places to see where they grow best. Like that you also avoid spreading certain diseases. Bananas grow very well here without diseases, but in a monoculture they can´t grow without pesticides because they are so sensitive.

So far the permaculture class for today. In Osa they also produce their own meat and fish. They have ponds where they do some fishing competitions from time to time. Afterwards they grill the catch on the bbq. Every Monday and Thursday it's harvesting day. Then every family put their basket in the communal area which then gets filled with all the food from the domain. Three times a week there is a communal meal for those who want and next to that there are from time to time noncommital activities like cooking classes with local products.

They have a shared laundry room. A communication system through the internet which connects the people and allows them to arrange certain things, like carsharing. Also a good thing is that they try to connect with the people from the nearby village. They exchange things with the locals – a pineapple for an avocado please – and they work as much as possible with local people.

We have to be honest. We're always a little suspicious when it comes to these megalomaniac projects. The fact that someone can buy an enormous piece of unspoiled jungle, a habitat to a lot of wildlife, worries us. But Jim told us that it had cost him a year and a half to get all the permits and that he uses less than 10 percent of his land. Where they built, there was pastured land before, so no unspoiled jungle...

Osa Mountain Village, a beautiful place, where certainly a lot is going to happen. We take the good ideas with us and leave our suspicions for what it is ...