Flutterby... Flutterby...

Flutterby... dat was de naam van ons laatste hostel in Costa Rica. En het woord fladdert ons nog altijd rond de oren. Toen we beslisten om onze laatste dagjes vakantie door te brengen in het welgekende en ons door velen aangeraden Uvita wisten we dat ons een helse busdag te wachten stond. We trokken van de Caribische kust naar de Pacifische met de boot, twee bussen, een stressy taxi in San José en nog een bus - een mens zou voor minder groggy zijn op het einde van zo'n dag. Alsof dat nog niet genoeg was kregen we weer eens te maken met Costa Ricaanse kilometers - voor wie onze blogteksten niet allemaal aandachtig gelezen heeft: als een Costa Ricaan zegt 1 km wees er maar zeker van dat het dan 3 km is. Uitgeput, maar aangenaam verrast door het echte Costa Ricaanse dorp - en dus niet veramerikaniseerd - dat Uvita was, belden we aan bij de Flutterby - your hostel on the beach. 

En opnieuw maakten we een vreugdesprong. Niet door het aanwezige Spaanstalige volk, - want op één ingevoerde Costa Ricaan na, was er niet veel authentieks te bespeuren - wel door de schoonheid van het hostel. Alles in hout, gezellige sfeerverlichting, een gitaar, een boekenrek, boomhutten, hangmatten, met mozaïek versierd sanitair en kunstige details overal. Onze vreugde werd nog groter toen we in de toiletten een boekje ontdekten met de duurzame geest van de Flutterby. We waren met ons gat in de boter gevallen.

Onze journalistieke radars gingen branden en we klampten de Californische eigenares aan - enfin, één van de twee zussen die het hostel ongeveer vijf jaar geleden oprichtten. Na de wereld afgereisd te hebben, droomde ze ervan om een eigen hostel te beginnen. Ze koos voor Costa Rica omdat het een stabiel land is zonder leger met een kleine populatie tegenover een grote hoeveelheid aan natuurlijke bronnen. Op onze vraag waarom ze het zo belangrijk vond om een duurzaam hostel te maken antwoordde ze "Waarom zou je het niet duurzaam maken?". Raak. 

Vijf jaar geleden kocht ze dit stukje grond op wandelafstand van de zee, vlak naast een natuurpark.  Het eerste jaar verhuurden ze tipi's en bouwde ze samen met enkele vrienden het keukenblok. Ze neusden hiervoor in boeken over duurzame architectuur in de tropen en het resultaat mag er wezen. In het dak zitten doorzichtige golfplaten om daglicht binnen te laten en alles is zo open mogelijk. Daardoor is er overdag geen kunstlicht nodig in het hostel, 's avonds wordt de LED-verlichting aangestoken.

Het pad naar de verschillende boomhutten op het terrein - die er gaandeweg zijn bijgekomen met de hulp van lokale mensen, vrijwilligers en vrienden - is verlicht met lampjes op zonne-energie die overdag opladen en 's nachts hun dienst bewijzen. Die paadjes zijn trouwens afgebakend met glazen flessen. Weer een mooie vorm van recyclage. Ook in de muur vonden we flessen terug - wat hier in Costa Rica geen uitzondering is. We kwamen flessen tegen in huizen, kippenrennen, pizza-ovens, ... het geeft een speciaal effect en je hebt minder 'cob' nodig om te bouwen.

Wat nog:

Alle daken zijn gebouwd in de richting van de wind. Op die manier wordt de hete opstijgende lucht - en geloof ons, de lucht is hier heet - door de wind weggevoerd en is er een constante circulatie van lucht wat zorgt voor afkoeling. Zo zijn er minder ventilators nodig - geen airconditioning hier wegens te energievretend.
Bij de constructie komt er geen beton aan te pas. Alles is opgetrokken uit hout afkomstig van wood farms en herbeboste gebieden in de nabije omgeving. Het hout is half hard, iets minder goed dan hard hout maar dat zouden ze moeten halen uit de nabije regenwouden wat niet strookt met de liefde voor de natuur. Al het hout wordt gebruikt. Zo hebben ze met de restjes lockers gemaakt voor de gasten.

De oude mangobomen op het terrein zorgen voor schaduw - alles in het teken van de afkoeling hier. En natuurlijk leveren ze van tijd tot tijd ook heerlijke vruchten. Het niet overdreven grote domein is staat vol met eetbare planten die er ook nog eens goed uitzien. Heerlijk als je kan rondlopen en hier en daar wat verse kruiden plukken of een verse banaan kan eten - weeral een pleidooi voor de eetbare tuin.

De Flutterby probeert de lokale economie te steunen. Ze verkopen kokosolie gemaakt door een man in het dorp. De groente-en fruitventer komt eenmaal per week zijn lekkernijen verkopen - en de vrijwilligers geven de gasten herbruikbare zakken mee om hun veroveringen in te stoppen. De empanadaman en de ijsjesman komen praktisch dagelijks hun homemade voedsel verkopen en ga zo maar door. Iedereen content.

Kippetjes huppelen vrolijk rond. Ze bemesten de grond met hun vruchtbare nitrogeenrijke uitwerpselen en beluchten de grond. Ze eten teken, vliegen, wormen en ja, zelfs slangen - dat heeft de eigenares met haar eigen ogen gezien. Wat belangrijk is omdat het de voedselketen stopt die slangen aantrekt. Minder van die insecten, zorgen voor minder padden - maar wees gerust, er zitten er nog genoeg. We hoorden ze kwaken en kraken vanuit ons tentje - dus geen voedsel voor de slangen op het terrein. Bovendien zorgen de kippetjes voor verse eieren en aangenaam gezelschap. Opnieuw: waarom zou je er niet enkele loslaten op je eigen stukje grond?  

Water is een schaars goed in de kustgebieden. Om het waterverbruik te verminderen hebben ze een urinoir voor mannen voorzien en de vrouwen worden aangespoord om enkel door te spoelen als het nodig is. Biodigesters zorgen voor de omzetting van het organisch afval in een rijke, natuurlijke meststof.

Over meststof gesproken, achteraan het terrein vind je de composthoop. Daar brengen de medewerkers van het hostel elke dag netjes alle keukenresten naartoe - want in de keuken wordt alle afval uiteraard gesorteerd. De plantjes worden hier gevoed, lekkernijen gekweekt en zo is de cirkel weer rond.

De was wordt door de medewerkers gedaan zodat de wasmachines vol zitten. Uiteraard gebruiken ze enkel bio-afbreekbare producten en het water wordt afgevoerd naar een soort rietbed. Het gezuiverde water gaat naar de dorstige bananenplanten. Linnengoed en handdoeken is trouwens allemaal tweedehands.

Zo zouden we nog even kunnen doorgaan. De nadruk in de Flutterby wordt gelegd op 'bewustzijn'. Uiteraard is niet alles perfect en kan je hier en daar een puntje van kritiek leveren. Maar dat kan je altijd en overal. Consuminderen, hergebruiken, bio-afbreekbare producten gebruiken, eetbare planten, lokaal kopen, ... Dat zijn de codewoorden voor een duurzamer bestaan en dat ze hier hun best doen, dat staat als een paal boven (het helderblauwe zee-)water.

Flutterby... Flutterby

Flutterby... that was the name of our last hostel in Costa Rica. And the word still flutters around in our ears. When we decided to spend our last days of vacation in the well-known and highly recommended place called Uvita, we knew we had a hellish day of 'bussing' ahead of us. We went from the Carribean coast to the Pacific by boat, two buses,  a stresful cab ride in San José - and another bus - One would be groggy for less than that. As if we hadn't suffered enough, in the end we also had to cope with Costa Rican miles - for those who haven't read all of our texts: when a Tico says to you 1 mile, be sure that it will be at least 5 miles. Kind of exhausted but pleasantly surprised by the real Costa Rican village - and not americanised - Uvita, we rang the bell of the Flutterby - your hostel on the beach...

And again we were pleasantly surprised. Not by the presence of the Spanish-speaking people - except for one imported Costa Rican, there was not a lot of authentic things to discover - but by the beauty of the hostel. Everything was wood, there was cozy mood lighting, a guitar, a bookshelf, treehouses, hammock's, with mosaic decorated sanitary and arty details everywhere. Our joy increased when we discovered a little guide in the toilet with the explanation of  the sustainable vision of the Flutterby. We felt very lucky.

Our journalism radars went off and we met up with the Californean owners - it is to say, one of the two sisters that started the hostel five years ago. After traveling around the world, she dreamed of opening her own hostel. She chose Costa Rica because it is a stable country without an army and with a little population against a lot of natural resources. When we asked her why she found it so important to establish a sustainable hostel, she answered: "Why not opening a sustainable hostel?" True!

Five years ago she bought this piece of land on walking distance from the sea, next to a nature reserve. The first year they rented tipi's and built the kitchen area, with the help of friends. They went through books of sustainable architecture in the tropics and the result may be shown. Roofs are partly built with clear roofing material to let the daylight inside and all buildings are very open. Because of this they don't need artificial light during the day. At night the LED lights are used.

The path towards the different tree houses on the terrain - which are built with the help of locals, volunteers and friends - is illuminated with lights which charge with solar energy during the day and proof their service at night. Those paths are delineated by glass bottles. Again a nice example of recycling. Also in the wall, we found glass bottles - which is not an exception in Costa Rica. We saw bottles in houses, chicken coops, pizza ovens,... it gives a special effect and you need less 'cob' to build.

What else:

• All the roofs are constructed in the direction of the wind. In that manner the hot up-going air - and believe us, the air is hot here - is transported by the incoming wind. That causes a constant circulation of air, which creates a constant cooling. In that way less fans are necessary - no airco here because of too energy taking.
• No concrete is used. Everything is built out of wood, which comes from wood farms and reforestation projects in the near surroundings. The wood is fairly hard. Hard wood would be better but than they have to cut down trees in the rainforest and that is in stride with their love for nature. All the wood is used. Nothing get wasted. With the leftovers they built for example some lockers for the guests.
• The old mango trees on the terrain give shade - everything for the cooling here. And of course they produce from time to time delicious fruits. The not so big domain is full of edible plants, which also look good. It is a pleasure to walk around and pick some fresh herbs or a juicy banana - Do you hear our plea for the edible garden.
• The Flutterby tries to support the local economy. They sell coconut oil made by a man in the village. The fruit and vegetable man comes once a week to sell his fruits - and the volunteers give the guests reusable bags to transport their purchases. The empanada man and the ice cream man pass by daily to sell their homemade food and so on and so on... everyone is happy.
• Chickens are happily hopping around. They fertilize the ground with their fertile nitrogen rich feces and aerate the soil. They eat ticks, fleas, worms and yes, even snakes - the owner saw it with her own eyes. This is important because it stops the food chain that attracts snakes. Less of these insects means fewer toads - but don't worry, there are still enough toads around. We heard them croak in our tent - So no food for the snakes on the domain. Of course chickens are also good company and deliver delicious eggs. Again: Why not keep chickens?
• Water is scarce in the coastal areas. To reduce the water consumption, there is a urinal for the men and the women are asked to flush the toilet only if necessary. Bio digesters convert organic waste into a rich, natural fertilizer.
• Speaking of fertilizers, in the back of the domain you find the compost heap. The staff always takes the organic waste safely to the heap - because in the kitchen all the waste is recycled of course. The plants are fed here, food cultivated and that makes the circle round again.
• The laundry is done by employees to make sure full laundry machines are run. Obviously they only use biodegradable products and the water is lead through a reed bed and when cleared fed to the thirsty banana plants. Moreover sheets and towels are all second hand here.

We could go on for a while but the point of it all in the Flutterby is 'awareness'. Of course not everything is perfect and you can criticize some little things. But that you can always do that anywhere.
Consume less, recycle, biodegradable products, edible plants, buy local,... these are the code words
 for a more sustainable existence. They try their best here, and that is as clear as the sea water here.

Het kind uithangen in het Bosque Eterno de los Niños

Na meer dan twee maanden Costa Rica's ecologische binnen-en buitenkant verkend te hebben hebben we, zoals gezegd, genoten van een beetje 'echte' vakantie omdat we dit land niet konden verlaten zonder enkele 'toppers' te verkennen.

Zoals jullie al konden zien, trokken we tijdens ons 'verlof' onder andere naar Monteverde - waar we het toch niet konden laten om eventjes weer de journalistieke toer op te gaan. El bosque Eterno de los Niños maakte ons wel heel curieus. Een bos volledig heropgebouwd met de hulp van kinderen van over de hele wereld? Dat konden we niet zomaar aan onze neus laten voorbijgaan. Dus lieten we het kind in ons weer eventjes helemaal uit de bol gaan - niet dat dat zo diep verscholen zat. 

 

Wendy Brenes Morera was ons interviewslachtoffer. Als expert in Het Eeuwige Kinderwoud en in het ecotoeristische aspect van Monteverde, was zij de meest geschikte persoon om met ons even gedachten en feiten uit te wisselen.

Bosque Eterno de los Niños (green zone) connects the reserves of Monteverde, Santa Elena and Arenal

In 1986 ging een Costa Ricaanse bioloog richting Zweden om daar in een school over het tropische regenwoud te spreken en vooral over al de problemen waar het mee te maken kreeg - Mensen die in het wildeweg bomen kappen voor hout en veeteelt, dieren die hun natuurlijke habitat zien verdwijnen en bedreigd worden met uitsterven,... De kinderen waren zo onder de indruk dat ze het niet konden nalaten om te vragen hoe zij zelf het regenwoud dan zouden kunnen redden? 'Heel eenvoudig', zo bleek: grond aankopen en volop herbebossen. En zoals jullie allemaal weten: kleine kinderen kunnen zorgen voor grote veranderingen! Ze organiseerden een aantal activiteiten waardoor ook de media op de trein sprong en zo werd boom na boom herboren met behulp van kinderen uit maar liefst 44 verschillende landen.

Ondertussen is El bosque Eterno de los Niños (BEN) uitgegroeid tot een enorme corridor - het grootste private natuurpark in Costa Rica- die de verschillende nog onaangetaste regenwoudgebieden in de regio van Monteverde (Arenal, Santa Elena en Monteverde) met elkaar verbindt. Op die manier kunnen de dieren die het regenwoud rijk is, zich heel gemakkelijk van het ene naar het andere deel verspreiden. Hun natuurlijke habitat wordt zo groter en dat zorgt ervoor dat hun overlevingskansen de hoogte in gaan - het BEN beschermt onder andere de leefwereld van de jaguar.

Toeristen en donors betalen in principe voor het behoud en het herstel van het regenwoud. De zes rangers die het woud op dit moment telt, zijn niet genoeg om het bos te beschermen tegen jagers, houtkappers en onvoorziene gebeurtenissen. Ook het onderhoud van dit stuk natuurgebied is een eindeloos werkje. Daarom zijn vrijwilligers met de nodige kennis van zaken een grote hulpbron. Door de verdere uitbreiding van de corridor vergroot de diversiteit in de bomen- en dierenwereld en om dat te kunnen beschermen moeten die nieuwe levens uiteraard ook gekend zijn! Dus proberen ze onderzoekers en experts aan te trekken die ons met hun biologische hersenspinsels willen bijstaan.

De diversiteit van vogels is een goede indicator om te zien of de corridor effectief opbrengt - vooral de aanwezigheid van de Macaw wijst op succes. Wendy vertelde ons gepassioneerd over hun pogingen om een nieuwe corridor voor de dieren te voorzien tussen de verschillende natuurgebieden in de bergen van Monteverde en de kust. Concreet houdt dat in dat ze de mensen die in deze corridor wonen bewust willen maken van de noodzaak van dergelijke natuurlijke overgangsgebieden. Ze sporen hen aan om terug bomen aan te planten, om geen insecten te doden, ... Je voelt de passie en de goede intenties van onze woordvoerster. Ze hebben al heel wat verwezenlijkt in de loop der jaren maar jammergenoeg is het niet zo evident om natuurgebied te behouden en speelt geld vaak een grote rol. Wij wilden dit verhaal graag met jullie delen omdat we het toch wel bewonderenswaardig vonden wat een kleine groep Zweedse kinderen hier gerealiseerd heeft. 

  Releasing the inner child in Bosque Eterno de los Niños 

 

After more than two months discovering all the ecological aspects of Costa Rica, as you can see in our previous texts, we enjoyed a bit of 'real' vacation because we couldn't leave the country without seeing some 'highlights'.

One of the places we visited was Monteverde- where we couldn't help ourselves, we just had to interview someone. El bosque Eterno de los Niños made us very curious. An area reforested and protected with the help of children from all over the world? We couldn't ignore that. So we let go the child in ourselves for a moment - which wasn't that difficult.

Wendy Brenes Morera was our interview victim. Being an expert in The Children's Eternal Rainforest and in the eco touristic aspect of Monteverde, Wendy was the most suitable person to exchange thoughts and facts with us.

In 1986 a Costa Rican biologist went to Sweden to talk in a school about the tropical rainforest and mostly about the difficulties the rainforest had to deal with - people cut down the trees for wood or to keep cattles, distinction of animals,... just daily problems all rainforests have to deal with until today. The children were so touched by the story that they asked what they could do to save the rainforest. 'Very simple', it seemed: buy the ground and reforest it. And as you all know: little children can make big changes! They organised all kinds of activities that took the attention of the media which also jumped on the train and so it happened that tree after tree became reborn with the aid of children out of 44 different countries.
 
In the meantime El bosque Eterno de los Niños (BEN) has become an enormous corridor - it's the largest private reserve in Costa Rica - which connects the different protected rainforest areas in the region of Monteverde (Arenal, Santa Elena and Monteverde). Because of that the animals in these areas can go from one area to another very easily. Their natural habitat becomes bigger which increases their surviving chances - the BEN is amongst others a home for the jaguar.
 
Tourists and donors pay in principle for the conservation and the recovery of the rainforest. The six rangers who have to protect the forest against hunters, loggers and unforeseen circumstances, are not enough. Also the maintenance of this piece of nature is an endless job. Therefore volunteers with the necessary skills are a big help. To be able to protect the lives in the rainforest it is necessary to detect all the species of the plant and animal world. So they try to attract researchers and experts who want to assist them with their biological expertise.

The diversity of the birds is a good indicator to see if the corridor is effective - especially the presence of the Macaw is a sign of success.Wendy told us passionately about their attempts to make a new corridor for the animals between the different nature parks in the mountains of Monteverde and the coast. Concretely that means they try to make the people aware of the necessity of such a natural transition areas. They encourage the people to reforest, not to kill insects,... You can feel the passion and the good intentions of our spokeswoman. They have already realized a lot but it is not so easy to retain nature and unfortunately money is a key factor. We wanted to share this story with you because we think it is beautiful to see what these Swedish children have realized.

Ticobusje komt zo ...

We zijn dan misschien terug uit Costa Rica, maar ons verhaal is nog niet ten einde. Alvorens ons verder in Belgische ecologiteiten te verdiepen, trakteren we jullie nog op enkele interessante weetjes en verhalen over dit Centraal-Amerikaanse land. Omdat we de voorbije maanden van hot naar her en der en nog ergens anders getrokken zijn per bus, willen we jullie enkele wetenswaardigheden over dit langwerpig vervoermiddel meegeven.

Als voorwoord misschien nog dit. Laat onze verhalen je niet afschrikken. De bus in Costa Rica is een fantastisch vervoermiddel. Het is de ideale manier om het land van de Tico's en de Tica's echt te beleven. Je ziet Costa Rica in elke vorm en kleur. De intensiteit van rondreizen wordt alleen maar groter als je opgepropt met je knieën wrijvend over de rug van de reiziger voor je, zwetend lucht probeert te happen door het - met al onze vrouwenpower opengesnokte - raampje en wanneer je dan plots merkt dat het zand naast de rivier niet gewoon zand is, maar een horde krokodillen. Ja, dat is Costa Rica op z'n best...

• Vastzitten voor een uurtje of langer omdat de weg nog moet aangelegd worden, is een klassieker. Wij mochten het meemaken op onze allereerste busdag. Gelukkig was alles nog nieuw en spannend - toen draaiden we zelfs stiekem de raampjes nog toe om binnendringende slangen tegen te houden...
  
  
  
•  De alombekende gele Amerikaanse schoolbussen rijden hier rijkelijk rond. Een beetje gammel misschien - een deur is niet altijd een deur meer, dikwijls is een 'roestig aanhangsel' een betere omschrijving - maar wel kleurrijk en gezellig.

• Op het internet vind je allemaal vertelsels en schemaatjes over de bussen. Vooral GEEN belang aan hechten. Ze geven je een richtlijn, maar busuren en - stations veranderen sneller dan ze kunnen bijhouden. Bellen is de boodschap - maar dan nog. Hou er rekening mee dat het voor tico's allemaal zo nauw niet steekt. 4u is hetzelfde als 4u40 - niet handig als je je vlucht moet halen -, elke tien minuten kan ook elk half uur zijn. 200 meter is meestal gelijk aan 2 km en als ze zeggen een kwartiertje wandelen, reken dan maar op een uur.

• Wachten is een actief werkwoord in dit natuurrijke landje. Meermaals strandden we - soms zelfs letterlijk in het zand - ergens op een verlaten of minder verlaten plekje waar zitten, kijken, kaarten, lezen, babbelen, zweten, zuchten en vooral eten onze voornaamste bezigheid was. 

• Tarieven zijn altijd een beetje onvoorspelbaar. Soms betaal je 1000 colones (ongeveer 2 US dollar) om uren te genieten van wat het busraampje je te bieden heeft. Een andere keer betaal je dan weer 5000 colones (ongeveer 10 US dollar) om niet eens twee dorpjes verderop te geraken. Vooral de kustgebieden blijken er af en toe een slag in te slaan. Al bij al blijft de bus voor ons wel het meest goedkope, boeiende, leerrijke, warme, Tico-vriendelijke vervoersmiddel om het land te doorkruisen.
  
  
• Schrik niet als je plots een bulldozer ziet opdagen wanneer je buswielen zicht vastgereden hebben in de modderige, rode aarde. Met een ketting vastgehaakt aan de busneus zal die je een aardig eindje vooruit helpen, wanneer dat nodig is. 

• Geen nood als je je eten vergeten ben, geregeld springen enthousiaste venters op de bus om hun zelfgemaakte empanada's, bananenchips en mangostukjes te verkopen.

•  Als je je Spaans niet beheerst, dan zou je wel eens de volledig verkeerde kant kunnen opgaan - maar zelfs als je de juiste tongval hebt, praten chauffeurs nog altijd graag in raadselachtige woorden. Blijven doorvragen is de boodschap, liefst aan zoveel mogelijk verschillende mensen. Uiteindelijk vind je de weg wel.  
  
  
  

Tot slot nogmaals: laat je niet afschrikken, neem die bus. Zie het als een avontuur en geniet ervan. We zijn altijd terechtgekomen waar we moesten, meestal zelfs relatief op tijd. Wij hebben genoten van onze busmomenten. Neem alles zoals het komt, ooit komt de juiste bestemming zeker in zicht...

Ticobus is coming

We are back from Costa Rica, but that doesn't mean that our story ends here. Before we ensconce ourselves into Belgian ecology, we would like to give you a couple of interesting facts and stories about this Central American country. During the last couple of months we moved from pillar to post and from place to place by bus. So we would love to share our happy - and other- bus moments with you.

As preface we would like to say to you: don't let our stories scare you. The bus in Costa Rica is a great means of transport. It is the most ideal way to enjoy the land of the Ticos and Ticas. You see the country in all its colors and shapes. The intensity of travelling around only gets greater if you are sitting on the bus with your knees rubbing against the back of the traveler who is sitting in front of you, while you're trying to get some air from the window - which you finally could open with a lot of girlpower - and when you suddenly notice that the sand in the river next to you is not only sand, but a hurdle of crocodiles. Yeah, that's Costa Rica at its best.

• Being stuck for an hour or longer because the road has to be repaired, is a classic story. We enjoyed on our first 'busday'. Fortunately everything was still new and exiting - that was the moment when we still close our windows to stop invading snakes ... 

• The familiar yellow American schoolbuses drive around everywhere. They may be a little bit decrepit - the door isn't always a door anymore, more 'a rusty appendage' -  but they are colourful and cosy. 

• On the internet you can find a lot of stories and schemes about the buses. DO NOT even attach importance to it. It gives you a guideline, but bus timetables and stations change faster than you can follow. Calling is the most efficient way - but still ... Be aware of the fact that ticos aren't that strict when it comes to time. 4h is the same as 4h40 - not really usefull if you have to catch your flight back home - every ten minutes can also be every half an hour. 200 metres is mostly equal to 2 kilometres and if they say 'only 15 minutes to walk', be sure it will be an hour.

• Waiting is an active verb in this natural country. Several times we found ourselves stranded - sometimes litterally in the sand - somewhere on a deserted spot where watching, playing cards, reading, chatting, sweating, sighing and especially eating was our main occupation. 

• Fares are always a little bit unpredictable. Sometimes you pay 1000 colones (about 2 US dollar) to enjoy hours from the views out of your window. At other times you pay 5000 colones (about 10 US dollar) to not even get as far away as two villages down the road. The fares are particularly vague along the coast. But still: for us the bus is the most cheap, exciting, enriching, warm, Tico-friendly way of transportation to cross and see the country. 

• Don't be afraid if you see a bulldozer showing up when the wheels of the bus are stuck in the muddy, red dirt. A chain will be clasped on the nose of the bus and it will move you in the right direction if that is necessary. 

• Don't worry if you forgot your food. Frequently some enthusiastic sellers will jump on the bus to sell their homemade empanadas, banana chips and pieces of mango. 

• If you do not master the Spanish language, then there is a greater chance that you will end up taking the wrong direction - but even if your Spanish is brilliant, the bus drivers still like to talk in unintelligible words.  Keep on asking is the message, preferably to as many people as possible. Eventually you will find your way out! 

Finnally, again: don't be frightened, take that bus. See it as an adventure and enjoy as much you can. We always arrived where we had to be and most of the time quite on time. We really enjoyed our bus rides. Take everything as it comes, sometime you will find your destiny ... 

Tot binnenkort!

Ready to take off!!! See you within a few hours. We'll get back to you with our stories after recovering from our jetlag! See you soon!

Tot binnenkort Belgjes!

Vacaciones

Beste vrienden van de Ecotrippers,

Wij willen ons eerst en vooral excuseren omdat het de laatste tijd wat stil was op onze blog. Maar geen nood, we zijn nog altijd volop onze ecologische radars aan het volgen. Alleen hebben we de laatste dagen ook wat genoten van vakantie omdat we Costa Rica niet kunnen verlaten zonder enkele toppers gezien te hebben. We voelden ons verplicht te genieten van het strand, een vulkaan, nog een stukje jungle en meer strand – want ze hebben er hier veel, Pacifische en Caribische, dat kun je toch niet laten liggen. We zouden echter geen Ecotrippers zijn als we niet hier en daar wat interviewtjes deden en informatie sprokkelden. De verwerking hiervan doen we binnenkort. Jullie hebben nog heel wat te goed van ons – maar laat ons de spanning er wat in houden.

Omdat we jullie tijdens onze vakantiedagen niet willen verwaarlozen, hier enkele sfeerfoto's van het mooie Costa Rica en onszelf als echte toeristen.

Dear friends of the Ecotrippers,

First of all we want to apologize because it was silent on our blog the last few days. No worries, we're still following our ecological radars. The thing is we took some vacation because we can't leave Costa Rica without seeing some touristic highlights. We felt obliged to enjoy the beach, a volcano, a piece of jungle we hadn't seen yet and some more beach – because there are many beaches here, Pacific and Caribean, we couldn't leave without seeing as much as possible. We wouldn't be Ecotrippers though if we hadn't done some interviews and research during our vacation. Later on you will read more about what we've done later. We owe you one – but let's keep the tention a little bit.

Because we didn't want to neglect you during our vacation, we give you some images of Costa Rica and ourselves as real tourists.

Santa Teresa (Pacific coast)

  Monteverde - Cloud forest

Arenal (volcano) and hot springs

Tortuguero - Carribean coast