Thanksgiving in Portugal

We hebben net onze laatste ochtend olijfplukken achter de rug. Samen met onze gastvrouw slaagden we er al tetterend in om nog een drietal bomen leeg te roven alvorens onze oogst naar de molen te brengen. Binnen drie weken is de olijfolie klaar.

Hier in deze streek is het de normaalste zaak van de wereld om je eigen olijfolie te hebben. Maar olie is niet het enige wat je uit deze zwarte vruchtjes kan halen. Uiteraard kan je er ook een lekker aperitiefhapje van maken - wat wel enige vaardigheid vereist want olijven rechtstreeks van de boom zijn echt niet te vreten, geloof ons. Je kan het ook gebruiken als basis voor cosmetica en een Ierse dame wist ons zondag op het Thanksgivingfeest van priester Alan te vertellen dat je er zelfs biodiesel van kan maken - het proberen waard, niet?

Thanksgivingfeest? Ja, Thanksgivingfeest bij Priester Alan, hoofd van de baptistische kerk hier. Een gezapige Amerikaanse man met cowboyhoed die hier in de buurt aan liefdadigheidswerk doet. Op een groot terrein vol olijf- en quintsbomen - één of andere vrucht die je moet koken waarna het de smaak en textuur van appel krijgt. Heerlijk in taarten en andere desserts en dat slaan wij niet af natuurlijk - heeft hij samen met zijn vrouw een soort opvangcentrum voor kinderen met een moeilijke thuissituatie. Daarnaast leidt hij een kerkdienst op zondag . Eén van zijn liefdadigheidsbezigheden is Portugees leren aan de inwijkelingen waar Pam er één van is – nochtans geen baptistische volgeling

Rowan, Pam en Marks zoon met zijn bord vol lekkers

Zondag had hij iedereen uitgenodigd voor een echt Thanksgivingfeest met een overvloed aan kalkoen en mashed potatoes gevolgd door pumpkin pie en nog veel ander lekkers. Hoeveelheden naar Amerikaanse normen – we hadden geen honger meer. Het was een gezellige bende van Portugese lokalen en Engelse inwijkelingen. Leuk om eens mee te maken. Hoogtepunt was de zangstonde van priester Alan en zijn spontaan meezingend Portugees mannenkoor dat uit volle borst ‘ Oh happy day’ meekweelde – het klonk echt goed, we waren onder de indruk.

We hadden ons de avond ervoor voorbereid op de dag door samen met Pam en Mark ons Portugees te oefenen en ik moet zeggen, we beginnen er al iets van te snappen. Het is eigenlijk gewoon een mix van Frans, Spaans met hier en daar een Arabisch-Russisch klinkende klank – niet zo moeilijk dus. We gebruikten de 'gekende' methode van Michel Thomas die ons belooft om in acht uur Portugees te leren. We hebben slechts een klein uurtje deelgenomen aan de lessen maar we zijn toch al iets wijzer geworden – Verdadeiro!

Bij de Tippings

Met een kaarsvlam als enige lichtbron proberen we ons Portugees avontuur neer te pennen – eco all the way. Het lijkt wel of we telkens bij mensen neerstrijken die stiekem proberen weg te kruipen uit ‘onze maatschappij’ om op hun manier een vrijer leven uit te bouwen richting meer natuur en minder vastgeroeste regeltjes.

Pam en Mark kwamen eerder bij toeval in Portugal terecht. Het Engelse koppel besloot vorig jaar samen met hun zoon de Workaway-toer op te gaan. Gedaan met hun job, op zoek naar nieuwe uitdagingen. Net zoals ons gingen ze werken bij mensen in ruil voor kost en inwoon. Ze gingen olijven plukken in Italië, op huizen passen in Spanje,…

Uiteindelijk belandden ze in Centraal-Portugal waar ze een stuk land kochten. Bij ons zijn ze onbetaalbaar de stukken grond van om en bij de drie hectare. Hier lijkt alles nog mogelijk. Ze vonden zo’n stuk land en besloten onmiddellijk om het domein te kopen. Zonder elektriciteit maar met een tuin vol rijkdommen hebben ze na drie maanden al hopen werk verzet. 

De omgeving is wat je kan noemen een soort niemandsland, onbewerkte savanneachtige landschappen zoefden voorbij toen we naar hier kwamen – Tine ondervond het aan de lijve achteraan al hobbelend in de Landrover, niet echt ecologisch, maar op dit ongegonnen terrein is zo’n wagen nog enigszins te verantwoorden. Na enige verwarring – Pam stuurde ons dat ze ons om 14u zou oppikken in ’t stad maar dook pas een klein uurtje later op - bleek dat Portugal een uurtje later leeft dan ons. Wij vielen helemaal uit de lucht.

In onze groene legertent – met heerlijke matras en een stapels dekens moeten we bekennen - is het kampeergevoel weer helemaal opgeflakkerd. Voor anderen lijkt het misschien primitief maar ontwaken met de frisse geur van olijfbomen en andere groenigheden is een rijkdom. Ons gastgezin heeft ons voorzien van een comfortabele hangmat om in te luieren en een privé-droogtoilet achter onze tent – en neen, het stinkt niet. Het gebeuren brengt ons dichter bij elkaar, we hebben nog nooit zoveel gedeeld als nu.

Waren we enkele maanden later aangespoeld, hadden we wellicht in een tipi geslapen. Pam en Mark willen hier een kleinschalige tipicamping neerplanten, geïnspireerd door een Workaway-ervaring. Dat is waar het volgens ons en onze hosts om draait : het uitwisselen van ervaringen en ideeën en het beste in elkaar naar boven halen.

De voorbije dagen hielpen we bij het leeghalen van enkele van de 270 olijfbomen – je kan ons bijna ervaren olijfplukkers noemen, we hebben zelfs een heus (o)lijflied. Samen met Pam en Rowan regen we de zwarte mediterraanse oliebommetjes van hun takken. Ondertussen ligt er een halve ton klaar om naar de molen te gaan.

Mark ontfermde zich over de installatie van hun zonnepanelen. Binnenkort is het gedaan met het zich behelpen met generatoren en batterijen en kunnen ze zich voorzien van schone energie. Vijf tot de nok gevulde waterputten zorgen voor de nodige watervoorziening voor het drietal . Ondertussen heeft de handige Harry van het gezin het al voor elkaar gekregen dat er warm water uit de douchekop stroomt – fioew,  ontsnapt aan de koude douche…

Até logo!

Biologische olijvenoogst

 From olive to oil: only two letters different, but a whole proces in between! 

We hebben vandaag bomen gekamd - excuseer? Ja, echte bomen gekamd. Niet geborsteld of gekleurd. Enkel gekamd. De blaadjes van de bomen waren als (on)zachte haren, terwijl de olijven vergelijkbaar waren met hardnekkige 'knobbels' of luizen die zich vastzetten in het bladergewas. 

En op deze olijven mogen we écht het label bio plakken: niet enkel omwille van de natuurpracht en praal hier, maar wel en vooral omdat het land van Maria en Mathieu ondertussen 17 jaar pesticidevrij is. En volgens de Spaanse wet mag je het label 'bio' pas plakken op je oogst als je land maar liefst 16 jaar pesticidevrij is. Dus zowel legaal als proefondervindelijk kunnen wij hier spreken over 'bio-olijven'.

 

Zelfs de pas geplante boompjes geven al heel wat olijven

Een dagje olijven plukken, zorgt er trouwens voor dat je handen 's avonds poedelzacht zijn. Je zou voor minder de boom in kruipen en olijven wrijven. Vandaag brachten we onze oogst bij de 'perser'. Benieuwd hoeveel liter olijfolie er uit zo'n 200 kilogram olijven zullen vloeien.

Op de meeste plaatsen in Spanje waar de hitte en droogte voorbije twee jaar enorm waren, groeiden er dit jaar echter weinig olijven. M en M hebben door hun rijkdom aan water meer geluk gehad. Aangezien ze op slechts enkele honderden meter van de grootste rivier van Spanje wonen, de Ebro, kunnen ze via hun ingenieus uitgewerkt watersysteem, hun tuin voorzien van voldoende 'vochtigheid'. Daarenboven maken ze gebruik van technologie die zorgt voor gestructureerd, gevitaliseerd water. Het zorgt ervoor dat de 'natuurlijke beweging van water' terug wordt hersteld. Elke porie in ons lichaam zwemt ondertussen in dit water. Moeilijk om te zeggen of we ons nu echt 'anders' voelen, maar dat het water hier smaakt, dat kunnen we alletwee luidkeels beamen.

Naast de waterspoeling die we onszelf geven, proberen we ook ons innerlijke lichaam te zuiveren. Met citroenmelisse, (chocolade)munt, gember en andere tuinverse kruiden maken we dagelijks onze thee. Tine is een echte theefanaat geworden, Eveliens schepje honing in de thee is ondertussen achterwege gelaten. Dus we durven zeggen dat je de versheid écht SMAAKT - en daar zijn we dan weer met onze smaakpapillen. Wij, als goeddoorvoede wezentjes, kunnen het maar niet achterwege laten.