De terugweg

We hebben ondertussen onze route omgedraaid en zijn aan onze terugtocht begonnen.
Maar wat hebben we de voorbije dagen uitgespookt...

We zijn van Portugal naar Frankrijk gelift

• Zes Portugese - en geen andere taal sprekende - werkmannen wisten niet want hen overkwam toen we hen aanklampten om ons vanop een eenzaam kruispunt uit de nood te helpen. Ze propten ons en onze zakken in hun camionnetje en uit dankbaarheid haalden we ons beste Spaans-Portugees boven om een gezellig babbeltje te slaan.
• Langs de autostrade deelden we een moment van pure natuurvreugde, toen we als echte vogelspotters ooievaars bewonderden.

• Met slechts een handvol auto's per uur, bleek de Portugese autostrade een doodse bedoening te zijn - geen paradijs voor ecolifters! Enfin, dat dachten we...
• In het eerste tankstation 'besprongen' we een man en wisten we een lift te versieren van Portugal tot in Bordeaux - van een meevallertje gesproken!
• In een Formule 1- hotel vonden we een slaapplekje om dan de volgende dag met dezelfde Portugese man tot in Poitiers te rollen.
• Dat liften in Frankrijk vlotjes loopt, konden we nog maar eens aan de lijve ondervinden. Met: een papa onderweg naar zijn fuivende zoon, een op zondag werkende ingenieur, een kerkgangster met haar twee kindjes, een hele voetbalploeg en een trotse kunstenaar die ons onderweg zijn galerij vol houtconstructies liet zien, zijn we op enkele uurtjes tijd in het - ons bekende - dorpje Orsennes beland. Vandaar haalden we onze stapschoenen boven en begonnen we aan onze (terug)tocht naar Le Moulin d'Orsennes
  
  
  

Le Moulin, part deux

• We zijn met kampvuur begonnen en geëindigd - Evelien haar vurig verlangen werd nog maar eens geblust.
  
  
• Met vrouw en macht en een beetje mannelijke hulp, gaven we een bundel bomen hun plekje op het reusachtige terrein. Patricia vertrouwde ons zelfs het maken van DE boomcirkel toe. We bedekten hun jonge stammetjes met stro, hout, zand en liefde om de vrieskou te doorstaan.

 

• Natuurlijk mengden we ons ook opnieuw onder de kookploeg om lekkere vegetarische receptjes voor jullie te sprokkelen.- Hou de receptenpagina maar in het oog de komende dagen.
  
  
• We maakten de moestuin winterklaar door het met stro te bedekken- en hebben ondertussen een beetje in het stro gerold.
• Op een mooie avond waagden we ons aan de Love Meditation - een echte aanrader en neen, geen vuile gedachten krijgen.

• We sloten ons verblijf af met een avond vol muzikaal talent bij JJ's - the place to be in France.

A continuer...

Le Moulin d' Orsennes, the Movie

Twee weken geleden waren we te gast bij Wim en Patricia. Samen met 18 andere vrijwilligers werkten we er mee aan hun droom. Wim (42) is yogaleerkracht en Patricia (35) is creatief docente. Twaalf jaar geleden zijn ze verhuisd naar Frankrijk om een nieuw leven te starten. Ze wilden meer in harmonie met de natuur gaan leven. Na anderhalf jaar meegedraaid te hebben in een woongemeenschap, kochten ze een eigen huisje dat ze volledig opknapten.  In de zomer huurden ze een domein waar ze met hun organisatie ‘Sadhaka’ workshops gaven. De cursisten kunnen zich gedurende een week laten onderdompelen in yoga en kunstzinnige lessenreeksen.

Hun organisatie is in de loop der jaren gegroeid en Patricia en Wim waren klaar voor een nieuwe uitdaging. Ze vonden Le Moulin, een oude molen in Orsennes, een plek waar ze zowel kunnen leven als hun zomercursussen kunnen geven. Sinds 14 september zijn ze er druk in de weer om hun droom te realiseren. In het filmpje laten we hen vertellen over hun plannen. 

Veel kijkplezier!

De laatste ‘Molen-avonturen’

Een meditatie midden in het veld, op het ritme van de ondergaande zon, was het startschot van ons weekend.  Er volgde nog een knetterend kampvuur met hoelahoep en gitaar. Op zaterdag, onze vrije dag, werd er journalistiek werk geleverd. 's Middags ging ik (Evelien) mee op ‘housewarming-picknick’ met Wim en Patricia bij een vriend, Jacob, die geheel op eigen kracht een ‘roulotte’ ineengetimmerd heeft – leuk weetje: de isolatie bestaat uit hennep.

En op zaterdagavond werd de pizzaoven aangestoken. De oven is een overblijfsel van het oude bakkerijtje van weleer. Je stookt de oven op met hout tot 300°C om pizza’s te bakken. Daarna koelt hij geleidelijk aan af en kan je achtereenvolgens, afhankelijk van de temperatuur,  broden, taarten, koeken en gedroogd fruit bakken. Maar wij hebben het enkel bij de – zelf gefabriceerde – pizza’s  gehouden. 

Daarna bolden we richting JJ’s, een cafeetje ‘in de buurt’ waar de muzikale talenten in onze groep zich helemaal konden smijten. De bar bleek reeds volgepropt met Engelse ‘bourgeoisie’, die ons troepje ongeregeld argwanend gade sloeg. Maar na de eerste muzieknoten die Grant uit zijn stem en gitaar haalde, smolten ze helemaal. 

Zondag was onze laatste werkdag: Tine – zoals gewoonlijk – achter de kookpotten en Evelien met schuurpapier in de hand. De laatste avond en ochtend was volop genieten van de gezellige drukte, met het besef dat de volgende stop iets stiller zou zijn. 

Dag Moulin, dag lieve vrijwilligers en merci Wim en Patricia.