Reedbed, the (re)cycle of water

Een informatief filmpje over het rietbed, een ecologische techniek om afvalwater te zuiveren.

David Crucefix onze Engelse host van Can Torras vertelt jullie hoe dit grijswatersysteem in elkaar zit. Samen met zijn gezin woont hij in de bergen van Girona. Op het platteland is het daar de gewoonte om vuil water op te vangen in de septische tank en dan langzaamaan in de grond te laten sijpelen. Op die manier verlies je de voedingsstoffen die in het water zitten en kan je het water niet opnieuw gebruiken wat slecht is voor het milieu. Het rietbed is een manier om dit water te recycleren...

Workaway, wat te doen als...

Een beetje serieuze info - je kent ons.

Voorbije vier projecten hebben we ontdekt dankzij de Workaway website. Een website waarop mensen van over de hele wereld zich kunnen opgeven als host of als vrijwilliger. Als host zorg je ervoor dat je een project of 'jobje' kan aanbieden aan vrijwilligers. Zij kunnen dan in ruil voor kost en inwoon een aantal uur per dag werken bij jou. De uitwisseling van taal, cultuur en specifieke ervaring is een extraatje dat langs beide kanten gretig wordt gedeeld en aangenomen.

Wij hebben bij onze zoektocht naar de juiste hosts specifiek gezocht binnen het thema 'ecoproject'. Er is echter een eindeloze lijst van projecten waarvoor je, je kan opgeven. Van housesitter tot klusjesman/vrouw. Van kok tot strontschepper - daar zijn wij ondertussen goed in getraind. Je kan het zo gek niet bedenken of je vindt er wel een aanbieding voor.

 

Nu, als vrijwilliger ben je uiteraard een beetje gebonden aan de taken die je gastgezin je oplegt. Hou wel in je achterhoofd dat je op je strepen kan staan als je het gevoel hebt dat je onheus behandeld wordt. Respect is eigenlijk het woord waarrond het draait binnen de Workaway-community. Wij kunnen jullie alvast een klein lijstje aanbieden van 'Wat te doen als...'



Wat te doen als ...

... je je host niet kan bereiken omdat er geen bereik is op de gsm en hij/zij je moet komen oppikken?

Zorg er dan voor dat je op voorhand het uur doormailt waarop je ongeveer zal toekomen - wie weet zie je dan plots een witte camionette toestuiken die in opdracht van vrouwlief twee moegereisde, Belgische dametjes komt oppikken 
  

... je - per ongeluk - enkele huiselijk spulletjes van je host stuk maakt -ik zeg maar iets: een glas, pottenlikker, ...?

Blijf dan even vriendelijk als voorheen en zorg ervoor dat je enkele kilo's extra stront schept of een ander taakje vervult - toon vooral je oprechte spijt en altijd blijven lachen ook als de host grapjes maakt over je onhandigheden!
 

 

 

... je de taal van de host niet helemaal onder de knie hebt - je weet wel, talen als West-Vlaams, Frans, Engels?

Als je met twee bent, zorg er dan voor dat minstens een van de twee begrepen heeft wat je moet doen. Het is nogal gênant om met hangende pootjes terug te keren om te gaan zeggen dat je er toch geen snars van begrepen hebt.
 

... je met 18 vrijwilligers in het kleinste cafeetje van Orsennes en omstreken binnenvalt?

Gewoon de boel overpakken en je beste muzikanten loslaten op een Engels publiek van middelbare leeftijd. Succes gegarandeerd.
 

... je merkt dat iedereen helemaal mee is met de yoga-les, terwijl je zelf nog met de eerste oefening in de knoop zit?

Adem in .................................................................... en uit.

 

... je zoveel zin hebt in chocolade dat je kan niet stoppen erover te praten?

'Chocolade' is een universeel woord. Schrik dan ook niet als je anderstalige host je diezelfde avond nog een stuk chocolade komt aanbieden.
 

... je gastvrouw je op voorhand schrik aanjaagt met haar gruwelijke liftverhalen in Spanje?

Toch de lifttoer opgaan, maar stiekem de allerlaatste kilometers de trein opstappen.
 

 

...

Als vrijwilliger (én als host) is het dus aangeraden om af en toe flexibel en vooral inventief te zijn. Leer uit de kleine of grotere fouten die je maakt. Je doet er zowel jezelf als je gastgezin een groot plezier mee - geloof ons.

En bovenal: wees maar gewoon jezelf. Je kuren en minder fijne kantjes hebben ook hun charmes en maken het des te spannender.

 

 

Go for it!

 

 

 

Artikel over ons op Ecofun.be

http://www.ecofun.be/portret/ecotripping/

Paddenstoelen met een vleugje olie

Met de grasmachine in de hand groeit het besef dat niet alles wat we doen even eco-minded is. Als vrijwilliger ben je ook altijd een beetje afhankelijk van wat je gastgezin wil. Hier maaien we dus het gras met behulp van olie - Ja, dat ding waar de meesten van ons nog steeds afhankelijk van zijn (niet dan? Laat ons zeker weten hoe je dat doet … tips zijn altijd welkom). Daarnaast gebruiken we het gemaaide gras wél om de organische tuin te voeden en onkruid tegen te gaan. Waarom zou je ook chemische onkruidverdelgers gebruiken – terwijl vrijwilligers hun job even goed, laat staan, nog beter doen. Knipoog. 

Tine strooit gras uit

 Een ander bewijs van onze olieafhankelijkheid is het feit dat we hier in de bergen, op een halfuur afstand van de dichtstbijzijnde stad, niet geraken zonder wagen – goed, we zien hier af en toe wel dappere wielertoeristen hun tanden stuk bijten op de berg, maar met onze trekrugzakken lijkt het ons toch een aardig kunstje. Nu ja, ons gastgezin rijdt ook niet dagelijks de berg op en af. Aangezien ze beide van thuis uit werken, is dat best wel een serieuze benzinebesparing. 

Dit allemaal om aan te tonen dat we onszelf en ons project relativeren. We zijn niet de 'olieloze' ecotrippers, wel dié ecotrippers die proberen op een bewustere manier rond te reizen en te leren uit alles wat we op onze weg tegenkomen. Van een gezellig composttoilet tot een verfijnd uitgewerkt aquaponicssysteem. 

David en Karen, onze Engelse hosts

David, de gastheer ten huize Can Torras heeft de nodige expertise op vlak van organisch tuinieren. Hij werkt voor een bedrijf waarbinnen ze werken aan reglementering omtrent organische accreditaties. Enfin, simpel uitgelegd: ze zeggen wanneer een bedrijf/organisatie/tuin … de stempel 'organisch' mag dragen. Karen runt de Bed & Breakfast Can Torras.

Evelien met een mand vol paddenstoelen en een stukje zwerfvuil...

Gisteren nam het tweetal ons mee op mushroomzoektocht. We zitten hier in een natuurpark vol met kurkbomen – die waar ze de kurken voor de wijnflessen mee maken. We gingen dus voor de tweede keer tijdens onze ecotripping de bossen in, op zoek naar die rubberachtige wondertjes van de natuur. De giftige lieten we links staan en de eetbare namen we mee – we beginnen al echte kenners te worden. Onderweg pikten we nog een flesje wijn mee - het is te zeggen, ons ecologisch hart kon het niet aan om zwerfvuil te laten liggen in dit ongerept stukje natuur- en met onze mandjes vol 'gifgele', maar eetbare paddenstoelen keerden we terug richting Can Torras waar we ons tegoed deden aan een zondags glaasje Sherry. 

Fiere paddenstoeljagers

Je hoort ons niet klagen.

In de Gironese wolken

Ziezo, de Frans-Spaanse grens is overschreden – nu enkel nog de taalknop in onze hoofden omdraaien. Verwarring alom - met behulp van onze eerste vrouwelijke lift. Ze loodste ons door de politiecontrole. Met zicht op de zwartgeblakerde bomen in het grensgebied vertelde ze ons over de bosbranden die voorbije zomer gewoed hadden. Uiteindelijk bereikten we Girona – waar momenteel een vurige ‘strijd’ aan de gang is om de Catalaanse onafhankelijkheid. Onze – niet zo ‘hitchhike-minded’ – gastvrouw wachtte ons op en bracht ons langs kronkelende wegen naar Can Torras. Met een verzadigd gevoel – na de appelcrumble van zoonlief – kropen we ons nieuw nestje in. 

Groot werden onze oogbollen toen we de volgende ochtend met de drie uitgelaten honden des huizes de omgeving verkenden. Omringd door bergen en bos konden we moeilijk anders dan met een fris gevoel aan onze werkdag beginnen. Al wiedend wroetten we door de plantentuin van Karen en David, een Engels koppel met een Bed & Breakfast: Can Torras. De organische tuin, het rietbed en het warmwatersysteem maken deel uit van hun ecologische visie (meer hierover binnenkort).

Na het wieden, worstelden we met een hele horde doornstruiken. Wij, volhardend in het dragen van shorts – want hé, we zijn in Spanje – staan ondertussen vol schrammen en muggenbulten. Alweer een natuurlijk fenomeen waar we moeilijk tegenin kunnen gaan.

Evelien, de grote hondenvriend

Een veelvoorkomend probleem in de streek zijn achtergelaten honden. Vandaar dat het koppel op dit moment al drie honden van de straat geplukt heeft. Maar de jongste, Buster, met een moeilijk in toom te houden jachtinstinct is lastig in combinatie met pluimvee. Dat hebben we jammer genoeg aan den lijve ondervonden. Toen we de kippen, eenden en parelhoenen wilden voederen, slaagde de kleine jager er in om binnen te dringen. Een van de parelhoenen werd ernstig toegetakeld. Dat was een angstig moment op onze ecologische trip, een van de minder mooie kanten aan het leven met en in de natuur. Maar dierlijke instincten zijn nu eenmaal wat ze zijn.

Buster

Ondertussen hebben we alweer een portie houtstapelen achter de rug. Blijkbaar toch een bezigheid van iedere ecologische mens. We hebben ook de plaatselijke supermarkt bezocht - Mercadona voor de Spanjekenners - en we waren toch wat achterdochtig bij het zien van die mooie, grote, glanzende stukken groente en fruit die allemaal dezelfde grootte bleken te hebben - zou ons biologisch kantje toch aan het groeien zijn? 

El alcalde de Girona

Gisteren hadden we een dagje vrij en konden we nog eens volop de toerist uithangen, maar ons ecologisch oog viel op schattige politiewagentjes waar een man in pak mee reed. Geluidloos plaatste de nieuwe elektrische aanwinst van het politiekorps zich voort met niemand minder dan de burgemeester van Girona aan het stuur. Zo zie je maar, een ecotripper heeft nooit echt vrij – maar genieten doen we sowieso.

Hasta pronto!

Le Moulin d' Orsennes, the Movie

Twee weken geleden waren we te gast bij Wim en Patricia. Samen met 18 andere vrijwilligers werkten we er mee aan hun droom. Wim (42) is yogaleerkracht en Patricia (35) is creatief docente. Twaalf jaar geleden zijn ze verhuisd naar Frankrijk om een nieuw leven te starten. Ze wilden meer in harmonie met de natuur gaan leven. Na anderhalf jaar meegedraaid te hebben in een woongemeenschap, kochten ze een eigen huisje dat ze volledig opknapten.  In de zomer huurden ze een domein waar ze met hun organisatie ‘Sadhaka’ workshops gaven. De cursisten kunnen zich gedurende een week laten onderdompelen in yoga en kunstzinnige lessenreeksen.

Hun organisatie is in de loop der jaren gegroeid en Patricia en Wim waren klaar voor een nieuwe uitdaging. Ze vonden Le Moulin, een oude molen in Orsennes, een plek waar ze zowel kunnen leven als hun zomercursussen kunnen geven. Sinds 14 september zijn ze er druk in de weer om hun droom te realiseren. In het filmpje laten we hen vertellen over hun plannen. 

Veel kijkplezier!

Liften voor Dummies, part 2

Eerst de naakte cijfers: we zijn vertrokken om 6u30 in Chenaud en toegekomen in Girona om 21u. Dat maakt in totaal: 14u30 en 624 kilometer op de teller. Een dag met welgeteld negen lifts, één broodje Brie, een tiental physalissen, twee appels, een handje noten en twee voorbijgestoken lifters - oké, we geven toe: in Figueras konden we de supermarkt el Dia niet aan ons laten voorbijgaan ... chocolade por favor.

Eco-lifttips:

• Begin alvast met een ecologische ingesteldheid: gebruik oude 'Lidl-Muësli'- dozen om klaar en duidelijk de bestemming neer te pennen - recyclage on the way!
  
• In een truckersrestaurant aan de kant van de weg vind je overheerlijke broodjes met Brie. Een aanrader als je, je goede lifthumeur niet kwijt wil spelen.
  
• De péage is een topplaats, al is vooral de dresscode een niet te versmaden werkpuntje. Met zwarte leren broek en vest, kom je niet snel de grens over - met een bordje 'breng me naar het dichtsbijzijnde politiekantoor' ben je al helemaal geen graaggeziene autocompagnon. In langvervlogen tijden was een legeruniform blijkbaar voldoende om een lift te vergaren. Maar ook met een roze jas, roze trekrugzak en lieflijke blik ben je een welgekomen gast.
  
•  Maak gebruik van vriendelijke mensen die je - naast tictacjes - ook een lift terug naar België willen geven.
  
• Hou afstand van louche lifters, steek er bijvoorbeeld twee voorbij aan de péage.
  
• Als je even door doornen moet ploeteren om een betere liftplaats op te zoeken, bijt dan op je tanden en wees niet te preuts om enkele haren in de struiken achter te laten.
  
• Probeer Franse dialecten niet altijd te verstaan, knik gewoon van oui - hou wel de mimiek in het oog, soms is non een betere optie - en laat ze lekker doorratelen.

En bovenal, hou je bordje in de lucht.