Acht toppers om je vrijwilligerskuiten voor in te smeren

Het lijkt misschien - af en toe - alsof we hier enkel uitstapjes maken en lekker eten. Mispoes. De reden waarom we niet elke keer onze 'werkervaringen' neertypen op onze blog heeft een logische verklaring. 

We zijn op pad sinds 27 september. Op dat moment lag niet enkel bij ons de herfst en winter op de loer, maar ook in Zuid-Europa worden de nodige voorbereidingen getroffen. Met hout verwarmt iedere ecomens zich. Met stront/compost wordt de grond bedekt om klaargestoomd te worden voor de winter. 'Gebloeide' bomen moeten gesnoeid worden. Enzovoort. Je merkt het al: als wij telkens op onze smakelijke manier zouden vertellen over onze werkavonturen, zou er wel eens slijt durven komen op ons concept. En laat slijt nu het laatste zijn waar wij zin in hebben.

Om jullie toch een idee te geven over onze vrijwilligerstaken, hebben we een top acht bijeengeklutst - omdat er al genoeg 'top tienen' op de wereld rondvliegen - acht toppers om je vrijwilligerskuiten voor in te smeren.

De volgorde klopt min of meer, maar laat ons vooral focussen op de inhoud.

1. Houtstapelen verdient een gouden medaille. Elk gezin waar we terechtkwamen verwarmde zichzelf met - welgevormde of vol uitstekels zittende - houtblokken. 
2. Stront scheppen: wij laten geen ene hoop ongeroerd. Met ons in de buurt heb je gegarandeerd stront aan je knikker - en in je tuin als het eventjes goed loopt!
3. Snoeien, snoeiafval opruimen: om de weelderige boomgroei een beetje in te tomen. 
4. Koken - nog meer uitleg nodig? Niet enkel omdat het moet, wél omdat we volop lekkere receptjes aan het verzamelen zijn. Laat die biomaag van jou niet langer knorren: onze receptjespagina is dé oplossing.
5. Onkruid wieden ... a never ending story. 
6. Plukken: van appel tot paddenstoel. Zelfs een olijf blijft niet langer ongezien in de boom hangen. 
7. Kuisvrouw: met borstel en vod, maken we van jullie huis en tuin een schoon genot - maar aanzie dit niet als een sollicitatie, begot! 
8. Kippen pluimen. Als ware ecofans lag dat uiteraard nogal gevoelig. Maar de filosofie erachter, kunnen we best pruimen! Als diehard ecoman is Wouter, remember van La Tanière des Lutins , er rotsvast van overtuigd dat áls je vlees wil eten, je dan helemaal zelf moet instaan voor het welbehagen van de beestjes en voor de slachting ervan. Op die manier weet je één, wat je op je bord krijgt en twee dat de vleesjes die op je bord liggen een mooi leven achter de rug hebben en niet ergens op industriële wijze gekweekt en gevild werden.
   
   

Biologische olijvenoogst

 From olive to oil: only two letters different, but a whole proces in between! 

We hebben vandaag bomen gekamd - excuseer? Ja, echte bomen gekamd. Niet geborsteld of gekleurd. Enkel gekamd. De blaadjes van de bomen waren als (on)zachte haren, terwijl de olijven vergelijkbaar waren met hardnekkige 'knobbels' of luizen die zich vastzetten in het bladergewas. 

En op deze olijven mogen we écht het label bio plakken: niet enkel omwille van de natuurpracht en praal hier, maar wel en vooral omdat het land van Maria en Mathieu ondertussen 17 jaar pesticidevrij is. En volgens de Spaanse wet mag je het label 'bio' pas plakken op je oogst als je land maar liefst 16 jaar pesticidevrij is. Dus zowel legaal als proefondervindelijk kunnen wij hier spreken over 'bio-olijven'.

 

Zelfs de pas geplante boompjes geven al heel wat olijven

Een dagje olijven plukken, zorgt er trouwens voor dat je handen 's avonds poedelzacht zijn. Je zou voor minder de boom in kruipen en olijven wrijven. Vandaag brachten we onze oogst bij de 'perser'. Benieuwd hoeveel liter olijfolie er uit zo'n 200 kilogram olijven zullen vloeien.

Op de meeste plaatsen in Spanje waar de hitte en droogte voorbije twee jaar enorm waren, groeiden er dit jaar echter weinig olijven. M en M hebben door hun rijkdom aan water meer geluk gehad. Aangezien ze op slechts enkele honderden meter van de grootste rivier van Spanje wonen, de Ebro, kunnen ze via hun ingenieus uitgewerkt watersysteem, hun tuin voorzien van voldoende 'vochtigheid'. Daarenboven maken ze gebruik van technologie die zorgt voor gestructureerd, gevitaliseerd water. Het zorgt ervoor dat de 'natuurlijke beweging van water' terug wordt hersteld. Elke porie in ons lichaam zwemt ondertussen in dit water. Moeilijk om te zeggen of we ons nu echt 'anders' voelen, maar dat het water hier smaakt, dat kunnen we alletwee luidkeels beamen.

Naast de waterspoeling die we onszelf geven, proberen we ook ons innerlijke lichaam te zuiveren. Met citroenmelisse, (chocolade)munt, gember en andere tuinverse kruiden maken we dagelijks onze thee. Tine is een echte theefanaat geworden, Eveliens schepje honing in de thee is ondertussen achterwege gelaten. Dus we durven zeggen dat je de versheid écht SMAAKT - en daar zijn we dan weer met onze smaakpapillen. Wij, als goeddoorvoede wezentjes, kunnen het maar niet achterwege laten. 

Geprikkelde smaakpapillen op een bedje van natuurschoon

Met John Denvers muzikale noten in al onze hoofden bolden we gisteren de bergen door. Na een memorabele uitstap naar 'de Spaanse Grand Canyon' genoten we elk op ons eigen ritme van de terugweg naar Miravet. 

Siurana was het plaatsje waar we met open mond – en geest – van het natuurlijke spektakel proefden. Maria en Mathieu wilden ons – als zelfverklaarde ecofans – dit hemels stukje aarde niet onthouden. En, ondanks Eveliens autozieke lijf – een soort rebelse neiging van mijn lichaam om me los te wrikken uit onze olieafhankelijkheid? – kwam de natuurvrolijkheid snel bovendrijven. Het gevoel van gelukzaligheid gewoon door iets dat zo onontgonnen is, is moeilijk neer te schrijven. Zelfs foto's brengen niet naar boven wat zoiets met je doet. 

Daarnaast hebben we gisteren ook enkele supermarktbezoekjes afgelegd. Door zo bewust bezig te zijn met ecologie en alles wat daarrond hangt, kunnen we het niet laten om in ieders kar een blik te werpen. We blijken bijna een afkeurende vinger in onze hersens opgeslagen te hebben. De zakken chips en frisdrankflessen die voorbij de kassascanner vluchten, lijken eindeloos. Die druiven, bevatten die niet te veel pesticiden? Zoveel verpakking, is dat wel nodig? Maar hé, ook wij kopen industrieel ontworpen en verpakte voedingsmiddelen. Hoe kan je ook anders – denken wij dan. 

We hebben ondertussen wel ruimschoots gemerkt dat een tuin heel wat minder plastic en industriële toevoegsels met zich kan meebrengen. De paprika's die wij plukten waren misschien iets kleiner en hebben niet allemaal dezelfde vorm of kleur, maar de smaak was puur. Zelfs appels met bulten en kleine gaatjes, die het bezoek van een made verraden, smaakten nog steeds naar appel. De opgeblonken fruitstukken en groentjes lachen uitnodigend naar supermarktklanten, maar we weten niet altijd welke weg daarvoor afgelegd is.

Voor we helemaal vastzitten in dat dogmatisch 'vingertje wijzen', willen we vooral omschrijven wat we zelf meemaken en ervaren. 

Op dit moment blijken eetgewoontes een grote hap uit onze ecotripping-schrijfsels in te nemen. Hier in Miravet – en geloof ons, ook op alle andere plaatsen – worden onze smaakpapillen geprikkeld alsof ze jaren opgesloten zaten in een muf hokje en enkel gevoed werden met bekende en typische voedingsmiddelen – mama, dit is géén aanval op je kookkunsten! Vanmiddag werd een échte Spaanse paella bereid, door een Nederlands-Surinaamse kok. De mengeling van zeevruchten, visbouillon, rijst en tomaten maakte onze maagjes week. Op dagen zoals deze zou je eindeloos in de pot willen roeren en willen luisteren naar het knetteren van de inktvisstukjes en de Spaans gerijpte olijfolie. En dan was er nog Javier, de Spaanse gitaargekke vriend van Maria en Mathieu. De tafel werd omringd door een cultuurmengeling om u tegen te zeggen: Nederland, België, Suriname, Taiwan, Engeland, Spanje en Colombia waren vertegenwoordigd.

En niet enkel die verschillende culturen verrijken onze geesten. Onze gastvrouw wijdde ons vrijdagavond in, in haar wereld van meditatie en spiritueel omgaan met mens en natuur. We hebben nog een beetje oefening en concentratie nodig, maar de spirit was er. De 'Flower of life', een soort mandala, die we daarna inkleurden, bezorgde ons een moment van innerlijke rust. Het was een manier om onze hoofden – vol ecologische broedsels- even helemaal leeg te maken en de creativiteit in ons los te laten. Die avond sloten we alweer af met een tevreden maag in combinatie met een moegekletste tong. 

Buenas noches.

Fawaka?

We zijn in Miravet, een stukje ongetemd Spaans grondgebied vlakbij de Ebro. Na  drie dagen zijn we nog steeds aan het bijleren over het rijkelijk gevulde, ecologische leven van Maria en Mathieu. Ze geloven beide met heel hun hart in de connectie tussen mens en natuur. Het is hier dan ook een dierenparadijs waar elk beestje zijn eigen plekje heeft - zelfs Evelien voelt zich al helemaal thuis.

Het koppel is Nederlandstalig, maar Mathieu zijn roots liggen in een stukje Zuid-Amerikaanse vrolijkheid: Suriname – Eveliens Witte Kip-tijden drijven weer naar boven. Fawaka? De afkomst van onze gastheer is moeilijk te negeren.  Zowel aan zijn kookkunsten als aan zijn vriendschap met Coco, de ara, merk je dat de tropen heel wat sporen nagelaten hebben in zijn leven – net zoals de paddenstoelen onder de oude vijgenboom hier hun sporen nalaten. De pretlichtjes in zijn ogen wanneer hij ons vertelt over zijn kleurrijke thuisland, zijn onmogelijk te weerstaan. 

Paddenstoelen onder de oude vijgenboom

Het lijkt voor jullie misschien een beetje vreemd dat we, tot nu toe, geen enkel Spaans gastgezin gehad hebben. Geloof ons, we hebben ons best gedaan maar op de één of andere manier moeten wij er voor hen schrikwekkend uitzien want we hebben bitter weinig reactie gekregen – zou het aan onze bleekscheetlook liggen? Of zijn het onze shorts? Maar niet getreurd, we hebben onze Spaanse tongslag al kunnen oefenen want ons gastgezin is goed geïntegreerd. Na veertien jaar voelen ze zich hier helemaal thuis en wij voelen ons wel degelijk in Spanje.

We worden hier bijna om de oren geslagen met granaatappels, sinaasappels, olijven, peper, paddenstoelen en ‘kruidige groenten’. Op een spirituele manier koesteren Maria en Mathieu elk klein en groot natuurverschijnsel. En ons dagelijks voedsel is een biologische bom aan natuurlekkernijen. Industrieel gefabriceerd voedsel laten de twee zoveel mogelijk links liggen. Maria – en wij ook een beetje - heeft het getroffen met haar man die ons elke avond een smaaksensatie weet voor te schotelen – don’t worry, Tine houdt haar ogen, oren en mond goed open. Hou de receptenpagina maar in het oog de komende week.

Evelien bij de peperbollen

Wij werden ondertussen geïnspireerd door hun spirituele omgang met voedsel en dieren. We proberen hun ‘fruitdieet’ toe te passen: ’s ochtends eten we enkel vers fruit en noten. Wat een radicale ommeslag is na rijkelijk gevulde mueslikommen, ‘jambesmeerde’ boterhammen, stiekeme chocolaatjes, … Maar we doen ons best - alles voor de gezondheid hé. 

De grote stoof in de bijkeuken – waar de honden en katten zich kunnen uitleven – zorgt voor de verwarming van het huis. Via een vernuftig systeem wordt water opgewarmd door de kachel en het hele huis rondgestuurd. Ze hebben gewone radiatoren maar het water dat door de buizen stroomt, wordt verwarmd door hout. Bovendien kan op dit prachtige meubelstuk ook ‘gekookt’ worden en mits enige kennis van zaken kan je er zelfs je brood en koekjes in bakken. De dieren genieten ervan en wij dus ook!

Schoonheid in combinatie met ecologisch leven is een andere spirituele eigenschap waar ze aan vasthouden. Waarom zouden die twee niet te combineren zijn? In de tuin speelt Mozart – een onderzoek zou uitgewezen hebben dat klassieke muziek de groei van je planten stimuleert. Of het echt helpt, weten we niet maar dat alles hier in bloei staat, dat kunnen we wel beamen. Mozart zou ook de creativiteit stimuleren – daarom heeft Tine de gitaar bovengehaald, je weet maar nooit dat ze een verlichtend moment heeft.

Adeo

Reedbed, the (re)cycle of water

Een informatief filmpje over het rietbed, een ecologische techniek om afvalwater te zuiveren.

David Crucefix onze Engelse host van Can Torras vertelt jullie hoe dit grijswatersysteem in elkaar zit. Samen met zijn gezin woont hij in de bergen van Girona. Op het platteland is het daar de gewoonte om vuil water op te vangen in de septische tank en dan langzaamaan in de grond te laten sijpelen. Op die manier verlies je de voedingsstoffen die in het water zitten en kan je het water niet opnieuw gebruiken wat slecht is voor het milieu. Het rietbed is een manier om dit water te recycleren...

Workaway, wat te doen als...

Een beetje serieuze info - je kent ons.

Voorbije vier projecten hebben we ontdekt dankzij de Workaway website. Een website waarop mensen van over de hele wereld zich kunnen opgeven als host of als vrijwilliger. Als host zorg je ervoor dat je een project of 'jobje' kan aanbieden aan vrijwilligers. Zij kunnen dan in ruil voor kost en inwoon een aantal uur per dag werken bij jou. De uitwisseling van taal, cultuur en specifieke ervaring is een extraatje dat langs beide kanten gretig wordt gedeeld en aangenomen.

Wij hebben bij onze zoektocht naar de juiste hosts specifiek gezocht binnen het thema 'ecoproject'. Er is echter een eindeloze lijst van projecten waarvoor je, je kan opgeven. Van housesitter tot klusjesman/vrouw. Van kok tot strontschepper - daar zijn wij ondertussen goed in getraind. Je kan het zo gek niet bedenken of je vindt er wel een aanbieding voor.

 

Nu, als vrijwilliger ben je uiteraard een beetje gebonden aan de taken die je gastgezin je oplegt. Hou wel in je achterhoofd dat je op je strepen kan staan als je het gevoel hebt dat je onheus behandeld wordt. Respect is eigenlijk het woord waarrond het draait binnen de Workaway-community. Wij kunnen jullie alvast een klein lijstje aanbieden van 'Wat te doen als...'



Wat te doen als ...

... je je host niet kan bereiken omdat er geen bereik is op de gsm en hij/zij je moet komen oppikken?

Zorg er dan voor dat je op voorhand het uur doormailt waarop je ongeveer zal toekomen - wie weet zie je dan plots een witte camionette toestuiken die in opdracht van vrouwlief twee moegereisde, Belgische dametjes komt oppikken 
  

... je - per ongeluk - enkele huiselijk spulletjes van je host stuk maakt -ik zeg maar iets: een glas, pottenlikker, ...?

Blijf dan even vriendelijk als voorheen en zorg ervoor dat je enkele kilo's extra stront schept of een ander taakje vervult - toon vooral je oprechte spijt en altijd blijven lachen ook als de host grapjes maakt over je onhandigheden!
 

 

 

... je de taal van de host niet helemaal onder de knie hebt - je weet wel, talen als West-Vlaams, Frans, Engels?

Als je met twee bent, zorg er dan voor dat minstens een van de twee begrepen heeft wat je moet doen. Het is nogal gênant om met hangende pootjes terug te keren om te gaan zeggen dat je er toch geen snars van begrepen hebt.
 

... je met 18 vrijwilligers in het kleinste cafeetje van Orsennes en omstreken binnenvalt?

Gewoon de boel overpakken en je beste muzikanten loslaten op een Engels publiek van middelbare leeftijd. Succes gegarandeerd.
 

... je merkt dat iedereen helemaal mee is met de yoga-les, terwijl je zelf nog met de eerste oefening in de knoop zit?

Adem in .................................................................... en uit.

 

... je zoveel zin hebt in chocolade dat je kan niet stoppen erover te praten?

'Chocolade' is een universeel woord. Schrik dan ook niet als je anderstalige host je diezelfde avond nog een stuk chocolade komt aanbieden.
 

... je gastvrouw je op voorhand schrik aanjaagt met haar gruwelijke liftverhalen in Spanje?

Toch de lifttoer opgaan, maar stiekem de allerlaatste kilometers de trein opstappen.
 

 

...

Als vrijwilliger (én als host) is het dus aangeraden om af en toe flexibel en vooral inventief te zijn. Leer uit de kleine of grotere fouten die je maakt. Je doet er zowel jezelf als je gastgezin een groot plezier mee - geloof ons.

En bovenal: wees maar gewoon jezelf. Je kuren en minder fijne kantjes hebben ook hun charmes en maken het des te spannender.

 

 

Go for it!

 

 

 

Artikel over ons op Ecofun.be

http://www.ecofun.be/portret/ecotripping/